คือผมเป็นที่ที่แตกต่างกับคนอื่นมานนานแล้วครับ
แต่สมัยก่อนผมไม่รู้สึกแต่ต่างมากขาดนี้ เพราะตอนนั้น ผมเลือกที่จะพยายามสนใจเรื่องที่เหมือนกับคนอื่น หรือกลุ่มเพื่อนส่วนใหญ่ และตอนนั้นผมก็ไม่รู้สึกลำบากใจมากนัก และแถมยังเผลอสนุกด้วยซ้ำตอนที่อินกับช่วงเวลาที่อยู่กับเพื่อนเยอะๆ แต่เวลาปกติผมก็จะชอบอะไรที่คนอายุทำผมเขาไม่ชอบกัน เพราะสิ่งที่ผมสนใจมันดูแก่กว่าอายุผมมาก เช่นการฟังเพลง หรือการเสพสื่อต่างๆ เพราะงั้น ผมจึงคุยเรื่องแบบนี้กับใครไม่ได้ คุยกับผู้ใหญ่ก็ไม่ได้ เพราะเขาจะคิดเรามันเเค่เด็ก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากลังพูดอะไรอยู่ (ตอนนี้อายุ23ครับ).
มาถึงช่วง 3ปีที่ผ่านมา เพราะต้องแยกย้ายกับเพื่อน
รวมถึง เลิกกับแฟนคนเเรก และคนเดียวของผม
ผมจึงมีเวลาอยู่กับตัวเอง ในขณะที่ผมทบตัวความเศร้าที่เลิกกับแฟน ผมก็ยิ่งศึกษาเรื่องต่างๆ ที่ผมชอบ
ในเชิงลึกด้วย เท่าที่จะหาข้อมูลได้ มันก็ยิ่งทำให้ผมห่างจากคนรอบข้างผมมากขึ้น และที่แย่ที่สุดคือ ห่างจากครอบครัวตัวเอง เพราะเรื่องที่ผมอยากจะคุย เขาจะไม่ค่อยรับฟังเพราะเขาไม่เข้าใจ ในขณะที่ผมสามารถเข้าใจในสิ่งที่คนอื่นพูดและรับฟังอย่างตั้งใจ
มันก็ยิ่งแย่ เพราะมันทำให้ผมยิ่งต้องการในสิ่งที่ผมเข้าใจคนอื่นกลับมายิ่งขึ้น มันห้ามไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจ เพราะในหัวมันจะบอกว่า "ทำไมกูถึงเข้าใจทุกคนเลย ในขณะที่คนอื่นไม่พยายามที่จะเข้าใจกูด้วยซ้ำ" มันก็ยิ่งทำให้ผมไม่มันใจ ที่จะพูดคุยกับคนอื่น
กลัวคนอื่นเขาอึดอัด ในเรื่องที่เราพูด ไหนจะคำพูดที่เหมือนภาษาเขียนของผมอีก ฮ่าๆๆๆ เรื้องจะหาแฟนสักคนเพื่อมา ให้ความรัก ให้ความเข้าใจกับผมนิ่งแล้วใหญ่ มันทำให้ผมไม่เคยคุยกับผู้หญิงในเชิงชู้สาวเลย ตั้งเเต่เลิกกับเเฟนคนเเรก (จริงๆนะ)
ผมเลยอยากจะฟังความเห็นจากทุกคนครับ คนที่ไม่คิดว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องเล็ก เพราะมันยังมีเรื่องอื่นๆ
ที่เกิดเพราะความแปลกเเยกของผม และมันร๓้แย่มาก บางวัน ถึงกับคิดว่า...จะบอกว่าคิดคงไม่ได้ครับเพราะมันน่าจะเรียกว่าว่างเปล่ามากกว่า
นั่นเเละครับ คิดว่าผมควรจะเป็นตัวเอง หรือ พยายามเป็นคนอื่น เพื่อแก้ความเดียวดายของผมดีครับ.
ขอขอบคุณทุกคนล่วงหน้าเลยนะครับ🙏
ใส่โค้ด
ความแตกต่างของเราทำให้โดเดี่ยว ควรจะเปลี่ยนตัวเอง เพื่อให้ไม่เหงา รึเป็นตัวเราที่คนอื่นเลือกจะไม่เข้าใจดี
แต่สมัยก่อนผมไม่รู้สึกแต่ต่างมากขาดนี้ เพราะตอนนั้น ผมเลือกที่จะพยายามสนใจเรื่องที่เหมือนกับคนอื่น หรือกลุ่มเพื่อนส่วนใหญ่ และตอนนั้นผมก็ไม่รู้สึกลำบากใจมากนัก และแถมยังเผลอสนุกด้วยซ้ำตอนที่อินกับช่วงเวลาที่อยู่กับเพื่อนเยอะๆ แต่เวลาปกติผมก็จะชอบอะไรที่คนอายุทำผมเขาไม่ชอบกัน เพราะสิ่งที่ผมสนใจมันดูแก่กว่าอายุผมมาก เช่นการฟังเพลง หรือการเสพสื่อต่างๆ เพราะงั้น ผมจึงคุยเรื่องแบบนี้กับใครไม่ได้ คุยกับผู้ใหญ่ก็ไม่ได้ เพราะเขาจะคิดเรามันเเค่เด็ก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากลังพูดอะไรอยู่ (ตอนนี้อายุ23ครับ).
มาถึงช่วง 3ปีที่ผ่านมา เพราะต้องแยกย้ายกับเพื่อน
รวมถึง เลิกกับแฟนคนเเรก และคนเดียวของผม
ผมจึงมีเวลาอยู่กับตัวเอง ในขณะที่ผมทบตัวความเศร้าที่เลิกกับแฟน ผมก็ยิ่งศึกษาเรื่องต่างๆ ที่ผมชอบ
ในเชิงลึกด้วย เท่าที่จะหาข้อมูลได้ มันก็ยิ่งทำให้ผมห่างจากคนรอบข้างผมมากขึ้น และที่แย่ที่สุดคือ ห่างจากครอบครัวตัวเอง เพราะเรื่องที่ผมอยากจะคุย เขาจะไม่ค่อยรับฟังเพราะเขาไม่เข้าใจ ในขณะที่ผมสามารถเข้าใจในสิ่งที่คนอื่นพูดและรับฟังอย่างตั้งใจ
มันก็ยิ่งแย่ เพราะมันทำให้ผมยิ่งต้องการในสิ่งที่ผมเข้าใจคนอื่นกลับมายิ่งขึ้น มันห้ามไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจ เพราะในหัวมันจะบอกว่า "ทำไมกูถึงเข้าใจทุกคนเลย ในขณะที่คนอื่นไม่พยายามที่จะเข้าใจกูด้วยซ้ำ" มันก็ยิ่งทำให้ผมไม่มันใจ ที่จะพูดคุยกับคนอื่น
กลัวคนอื่นเขาอึดอัด ในเรื่องที่เราพูด ไหนจะคำพูดที่เหมือนภาษาเขียนของผมอีก ฮ่าๆๆๆ เรื้องจะหาแฟนสักคนเพื่อมา ให้ความรัก ให้ความเข้าใจกับผมนิ่งแล้วใหญ่ มันทำให้ผมไม่เคยคุยกับผู้หญิงในเชิงชู้สาวเลย ตั้งเเต่เลิกกับเเฟนคนเเรก (จริงๆนะ)
ผมเลยอยากจะฟังความเห็นจากทุกคนครับ คนที่ไม่คิดว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องเล็ก เพราะมันยังมีเรื่องอื่นๆ
ที่เกิดเพราะความแปลกเเยกของผม และมันร๓้แย่มาก บางวัน ถึงกับคิดว่า...จะบอกว่าคิดคงไม่ได้ครับเพราะมันน่าจะเรียกว่าว่างเปล่ามากกว่า
นั่นเเละครับ คิดว่าผมควรจะเป็นตัวเอง หรือ พยายามเป็นคนอื่น เพื่อแก้ความเดียวดายของผมดีครับ.
ขอขอบคุณทุกคนล่วงหน้าเลยนะครับ🙏